TD-ELECTRONICS

Pomiar metodą absorpcyjną bazuje na fizycznej zależności osłabiania promieniowania podczas przechodzenia przez mierzone medium, które znajduje się między źródłem i detektorem.

Osłabienie natężenia promieniowania po przejściu przez mierzone medium opisuje poniższy wzór (prawo Lamberta-Beera):

I = Io e ^(-µρd)
gdzie:
I - natężenie promieniowania na detektorze po przejściu przez mierzone medium,
Io - natężenie promieniowania na detektorze bez mierzonego medium,
µ - masowy współczynnik osłabienia [cm²/g],
ρ - gęstość materiału [g/cm³],
d - grubość materiału [cm].

Z powyższego wzoru wynika, że jeśli przyjmiemy niezmienność masowego współczynnika osłabiania (µ), metodę tę można wykorzystać do pomiaru:

• gęstości, przy zachowaniu stałej grubości medium (np. medium całkowicie wypełnia rurę lub układ źródło-detektor zanurzone jest całkowicie w zbiorniku),
• grubości, gramatury lub poziomu, przy zachowaniu stałej gęstości medium.

Metodą absorpcyjną można także mierzyć parametry pochodne:

• gęstość i stężenie, gramaturę, skład procentowy, wilgotność itp.
• grubość, poziom, masę.

Przy pomiarze absorpcyjnym bardzo ważne jest zachowanie stałej odległości między źródłem i detektorem, gdyż natężenie promieniowania maleje w funkcji kwadratu odległości.
Z punktu widzenia dokładności pomiaru, metoda ta jest najdokładniejsza, gdyż osłabianie promieniowania odbywa się w głównej wiązce.
Strumień promieniowania można odpowiednio skolimować (stożkowo lub wachlarzowo), tak aby obejmował tylko czynną powierzchnię detektora i był w nim i jego obudowie, prawie całkowicie pochłaniany. Jest to bardzo istotne z punktu widzenia ochrony radiologicznej.

Przykładami takiego pomiaru mogą być:

• pomiar gęstości medium przepływającego w rurze
• pomiar gęstości medium w zbiorniku,
• stacjonarny lub trawersujący pomiar grubości lub gramatury,
• liniowy pomiar poziomu,
• pomiar masy w wadze taśmociągowej,